Ze kwamen onaangekondigd. Over de sloten, door de greppels, kruipend over het platteland: de rivierkreeften. Ze knagen, graven, slopen en zuigen de polders langzaam leeg. Waterplanten? Weg. Insecten? Opgepeuzeld. Dijken? Vol gaten.

Ons kenmerkende Hollands polderlandschap verandert langzaam in een modderig moeras vol rode saboteurs. Maar waar de één een plaag ziet, zien wij een kans. In plaats van ze te bestrijden met vergaderingen, rapporten en commissies, trekken wij de polder in met netten, lieslaarzen en een missie.

Het resultaat? Smeuïge kroketten, knapperige bitterballen en tapaskroketjes. Met elke hap veroveren we een stuk van de Hollandse polder terug op deze invasieve exoten.

Want in de Alblasserwaard, dat archetypische stukje Hollandse polder, vinden we een overvloed van dit heerlijke kreeftenvlees. Hoe meer we er van eten, hoe beter het is voor de natuur in de polder.

Even stevig spoelen en we trekken een verrukkelijke bouillon van dit beestje, die de basis vormt voor een ongeëvenaarde oer-Hollandse bitterbal.

Want wat doen Hollanders als het water ons aan de lippen staat en de kreeft aan onze dijken knaagt? We trekken onze laarzen aan, pakken het probleem bij de staart en frituren het.

Eet smakelijk!